კომენტარები

სტუდენტობისას ჰემინგუეის და რემარკის გავლენით კონიაკი მიყვარდა, ნება-ნება ვსვამდი ხელებში გამთბარი სირჩიდან ბლანტ, ქარვისფერ სითხეს. როცა სასა არომატს სრულად აიკრავდა, მაშინ ვასრულებდი ყლუპს... ჩაჰყვებოდა თავდახრილი სიცხე და არომატი, სადღაც შუაში ამოტრიალდებოდა, ცეცხლს დაანთებდა, არა, ბრიალას კი არა, ნელს, დინჯს, ზომიერს. მერე ამ ცეცხლის სითბო მთელს სხეულს დაუვლიდა და გაირინდებოდა მომდევნო ყლუპის მოლოდინში. კარგა ხანია აღარ ვსვამ კონიაკს... ახლა იმ სასიამოვნო ცეცხლის ნაცვლად სუფთა ფიზიოლოგიური რეაქცია მაქვს, - კუჭი ლეკვივით მოიკუნტება და კრუსუნს იწყებს. შავი და წითელი ღვინო მიყვარს, ვერევი, მერევა, ვფლირტაობთ...ყველაზე ცოტა, კვირაში ორჯერ... წელწაწყვეტილ ლამაზ ბროლის ბოკალში, ცერად დახრილს ბოთლის პირს რომ დაატოლებ, ზანტად ჩამოღვრილ სითხეს ბოკალში ამოალივლივებ, ნაგვერდით, წრიულად, შუქზე გახედავ, პირს მიაზმანებ, შეისუნთქავ და მიწის, მზის, ვაზის თაიგულს ერთად შეიგრძნობ. პირველი ყლუპი მთელი რიტუალია... პირველმა ყლუპმა უნდა გადაწყვიტოს, მეორედ იყიდი, თუ არა იგივე ღვინოს. პირველი ყლუპი განაჩენია! მერე ნელი-ნელ სვამ, არომატს იპარავ, გემოს ენით მალავ... სადღაც გულისგულიდან წამოსულ სითბოს უღიმი და ისევ გწყურია... ბევრჯერ ვყოფილვარ ღვინის დაჭაშნიკებაზე და მინდა გითხრათ, ახალი ღვინის დაჭაშნიკება ჩემთვის ვეებერთელა სიამოვნებაა.

---